ik richt mijn blik omhoog
en wacht op mijn eureka
verborgen in het landschap
de ontdekking nabij.
maar nu kijk jij naar het verleden
zittend in de cirkels
onder het rond van je parasol,
de dood tastbaar om je heen
hoewel het water hoorbaar is.
het toerisme van nu zoekt
plekken van herinnering
wij zijn van ver gekomen
langs stof en citrusfruit.

2018
Seeing comes before words" zegt John Berger in Ways of Seeing. The child looks and recognizes before it can speak.
……but there is also another sense in which seeing comes before words. It is seeing which establishes our place in the surrounding world; we can explain that world with words but words never can undo the fact that we are surrounded by it"
…….the relation between what we see and what we know is never settled. The way we see things is affected by what we know or what we believe"

ik zag de jongens
ondanks de drukke straat
met zijn oneindige hoeveelheid geuren.
als in een eigen wereld,
ballon van louter lucht
midden in de schreeuwende realiteit van de stad,
volgen zij onzichtbare patronen
die de beweging van de bal
daar achterliet, daar op de trappen
van het oude gerechtsgebouw
met zijn statische ontoegankelijke poort,
de stenen te groot voor mensenhanden.
Zij namen de ruimte in hun bezit,
alsof zij zich bevonden in hun achtertuin.

2017
We can only see what we look at, to look is an act of choice. As a result of this act what we see is brought within our reach. To reach something is to situate oneself in relation to it. We never look at one thing; we always looking at the relation between things and our selves. Our vision is continuallly active, moving, holding things in a circle around itself constituting what is present to us as we are.

John Berger, Ways of seeing
in de beschutting van de berg
waar de kronkellijn van de weg
is uitgerekt,
zien wij in droge kleuren
de trage woestijn
die de tijd vergeten is.
zij kruipt aan ons oog voorbij.
in de verte, strenge rijen
staccato oplichtende glitter
van zonlicht op metaal
een voordeel van de technische revolutie
ons ontwakend, met een zucht
in deze huidige tijd.

2016
Citroenvlinder.

Toen ik nog een school kind was, hadden wij een voortuin en een achtertuin. Vooral de achtertuin was een feest van geur en kleur in de lente en de zomer. Seringen, vingerhoedskruid en phloxen kan ik me nog levendig herinneren. De geur van seringen plaatst me meteen ook weer in die tuin.

Wat ik me ook kan herinneren waren de vlinders die onze tuin bezochten. Vooral de citroenvlinder zag ik veelvuldig. Sierlijk vleugelend van de ene geur naar de andere.

Ik heb nu ik volwassen ben, ook een tuin. Ik hou zoals je kunt zien aan deze site, enorm van tuinen en planten. En in mijn tuin heb ik nog geen een keer een citroenvlinder voorbij zien vliegen.
En dat zette mij tot actie. Ik wil die vrolijke fladderaars weer terug. En ja ik heb een vlinderstruik in de tuin. Volgens allerlei onderzoeken zijn er weer citroenvlinders in overvloed, maar jammer genoeg niet in mijn tuin.

De tekening laat een citroenvlinder zien ( Gonepteryx rhamni) met de damastbloem ( Hesperis matronalis) en rode zonnehoed ( Echinacea purpurea). Op de achtergrond klimop (Hedera).
Staphanotis floribunda

Bij het open raam,
Een gelukssymbool
De getemde lady
Van Madagaskar

De witte geur
Van slome
Zomeravonden
De zilte maan ten onder
En hardnekkige krekels.

De zoete hitte
Stijgt als alcohol
Bezoedelende
Lange nachten.

2019
Bougainville

Wit is het huis
In het blauw
Trappen en dakterrassen
In zicht de zee.

Achter mijn ouders
De met vele bloemen
Gecamoufleerde ingang
Schutbladeren strijdend roze

Al stervend de herinnering
Mijn vader op de nog net niet
Vervaagde dia
Een kind nog, woorden onbekend

Onbegrepen, ook de plek
Waar mijn zoon nu slaapt
Naast de doornen van de naamgever
Louis Antoine de Bougainville.

2019
Symposium ensemble, Hammamet, Tunesie, 2019
kunst/Illustraties/visualisaties
Kunst
info
Schrijven
@
Gitta Pardoel
Illustraties
tussen realiteit en verbeelding